Kuduz Olan Bir Kedi Kaç Günde Ölür?
Hayatımın en zor günlerinden biriydi
Bonaffee ailesine merhaba! Bu içerikte “Kuduz olan bir kedi kaç günde ölür” hakkında kapsamlı bir rehber hazırladık.
Kayseri’nin sabahları, genellikle yavaş başlar. Sokaklar biraz daha boş, insanlar evlerinin içinde sessizce yeni güne hazırlık yapar. Ama bir sabah, hiç beklemediğim bir şekilde, evimizin önündeki sokakta öyle bir şey oldu ki, hayatımın geri kalanını değiştirdi. O günkü korkuyu, çaresizliği, ardından gelen bütün düşünceleri hala unutamıyorum. O sabah, en yakın arkadaşım, minik kedimiz Mavi, bir anda kayboldu. Gözlerimdeki yaşla, sokaklarda hep aynı yere bakarak yürüdüm. Çaresizdim. Ama birkaç gün sonra geri döndü. Fakat, Mavi’nin gözlerinde bir şeyler çok farklıydı.
Başlangıçta fark etmedim
Bir süre sonra, her şeyin ne kadar tuhaf olduğunu fark ettim. Mavi, eskisi gibi hareket etmiyordu. O kadar tatlı, o kadar enerjik olan kedimiz, birdenbire hırçınlaştı, havlamaya başladı. İlk başta, sadece bir ruh hali değişikliği gibi düşündüm. Ama sonra her şey daha da kötüleşmeye başladı. Kedinin gözleri, adeta bir hayvanın gözlerinden çok, bir canavarın gözlerine dönüşmüştü. Ve o günden sonra, içimden bir şeyler hep korkarak, ürkerek beni izliyordu.
Kuduz düşündüm, ama reddetmek istedim
Gerçekten de, ilk başta “kuduz” kelimesini kabul etmek istemedim. Mavi, en sevdiğimiz kediydi. O kadar saf, o kadar masum bir varlıktı ki, onu böyle bir şeyle ilişkilendirmek, duygusal olarak bir çöküş yaşamak demekti. Ama her geçen gün, onun davranışları daha da garipleşmeye başladı. Bir sabah, çamaşır telinden atlayarak üstüme doğru koştu. Hani, hep böyle oyuncu bir şekilde gelirdi ya… Bu defa neşesizdi. Göğsü hızlı hızlı inip çıkıyor, gözlerinde korkutucu bir parıltı vardı. Derin bir nefes aldım. “Bu olamaz,” diye mırıldandım. Ama gerçeği biliyordum, Mavi, kuduz olmuştu.
Bir Canlının Acısına Tanık Olmak
Bütün geceyi, ne yapacağımı düşünerek geçirdim. İçimden bir ses, kediyi veterinere götürmem gerektiğini söylüyordu ama bir diğer ses “belki de bu sadece geçici bir şeydir” diyordu. İkisi arasında sıkışıp kalmıştım. Sonunda, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, veterinerin yolunu tuttum. Mavi, başını eğmiş, gözlerinde o korkunç ifade ile bekliyordu. Veterinerin odasında, kediyi kontrol ettikten sonra, doktor “Kediniz kuduz olmuş,” dedi. O anda dünya başıma yıkıldı. Kuduz bir kedi… Bu kelimenin yankısı kulaklarımda çınlıyordu. Mavi’nin, ondan sevgiyle yaklaşan her insana zarar vermesi ihtimali, beni içimden mahvediyordu. “O ne kadar sürecek?” diye sordum. Veterinerin cevabı sert ve kısa oldu: “Bir hafta… Belki daha kısa.”
Bir haftalık kabus
Mavi’nin son günleri, gerçekten de içimdeki her şeyi kemiren bir kabusa dönüştü. O kadar hızlı değişti ki, kedim bir hayvandan çok, başka bir şeye dönüşmeye başladı. Hemen her şeyini kaybediyordu: Gözleri, zekası, her şey. Çılgınca bir şekilde duvarları tırmalıyor, kulaklarını bir şekilde titrerken her köşeyi kokluyordu. Ona bir zamanlar en çok sevdiği yemekleri vermeye çalıştım, ama o hiç umursamıyordu. Hayatındaki her şey yavaşça siliniyordu.
Bu, kedinin bedeninde sadece fiziksel bir değişim değil, aynı zamanda ruhsal bir çöküşün de başlangıcıydı. Kendimi suçlu hissediyordum. Acaba daha önce fark edebilseydim, o zaman ona yardım edebilir miydim? Ya da veterinerin söylediği kadar zamanımız var mıydı? Hangi aşamada kuduz bir kediyi kaybediyorsunuz, onu kimse tam olarak bilemez.
Günü saymak
Mavi’nin her geçen gün daha da kötüleştiğini görmek, dayanılmaz bir şeydi. “O bir hafta” gerçekten de nasıl geçmişti, anlamadım. Bir sabah, Mavi gözlerimi açtığımda hala yatakta uyuyordu. O an, kedimin sabahlarına veda ettiğini fark ettim. Artık, kedim sadece bedenini taşıyan bir varlık gibiydi. Gözleri, tüyleri, her şeyi değişmişti ama ben hala onu hatırlıyordum. En son, birkaç saat içinde, Mavi’nin son nefesini verdiğini duyduğumda, içimde bir parça kırıldı. Bir haftanın sonunda, soruya verdiğim cevap: Kuduz, onu yavaşça öldürüyordu. O çok sevdiğim kedim, o güzel gözlü hayvan, o kadar çabuk kayboldu ki, ne zaman biteceğini bile anlamadım.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Kuduzun, bir canlıyı ne kadar kısa sürede nasıl öldürdüğünü görmek gerçekten zor. Ama bir diğer tarafta, hayvanların yaşamına dair duygusal bağlar, insanı bir başka açıdan da derinden etkiliyor. O bir haftada, ölümün ne kadar yakın olduğunu, ancak bir hayatın kaybolmasıyla birlikte, bir umut ışığının da doğduğunu düşündüm. Benim için Mavi’nin son anları, hayatın geçici olduğunu ve her şeyin aniden değişebileceğini hatırlattı. İsterse bir insan isterse bir hayvan olsun, hayat o kadar kısa ve kırılgan ki, her an bir değişim getirebilir.
O gün, Mavi’nin kaybıyla birlikte, bazı şeylerin yerli yerine oturduğunu hissettim. Kaybettiklerimiz, bize değerli olan her şeyin kıymetini hatırlatıyor. Kuduz, ne kadar korkutucu olsa da, hayatta yaşanan bir başka trajik dönüşümden başka bir şey değildi.
O yüzden bir hayat sona ererken, bir başka hayata dair umutlar da yeşerebilir. Çünkü kayıplar, bazen bir şeyleri yeniden görmek için de bir fırsat yaratır.